Gastenboek
Laat hier een bericht achter op welke manier Uit Verwachting jou geraakt heeft. Zodat jouw verhaal als inspiratie voor mij en andere vrouwen kan dienen.
Schrijf ook een reactie
__________________________________________________________________________________________
12/12/08
Ik heb je boek in een keer uitgelezen, wat een mooi en ontroerend verhaal. De tranen stroomden over mijn wangen bij sommige stukken, maar ik heb ook voor het eerst sinds mijn eigen miskraam twee weken geleden weer gelachen. Ook ik was per ongeluk zwanger geraakt van een niet zo vaste vriend, had zo ontzettend het gevoel dat het zo moest zijn en dat dit kindje voor mij als moeder had gekozen. Bij de twaalf-weken echo bleek het echter al zes weken dood te zijn. Ik voelde, en voel me nog steeds bijna precies zoals je beschrijft en je boek is voor mij echt een steuntje in de rug, hartelijk bedankt! Hilde
____________________________________________________________________________________________________________________
12/12/08
Ik heb je boek gekregen van mijn moeder voor sinterklaas. Als eerst werd ik weer eens emotioneel, terwijl ik dacht dat het nu na twee maanden beter met me ging na een buitenbaarmoederlijk zwangerschap. Toch merk ik weer dat het verdriet nog niet helemaal versleten is en voorlopig ook niet is. Mijn Kleintje was ook maar een paar weken oud. Ik had een week voor dé dag geen duidelijk bewijs dat ik zwanger was (ook al 'voelde' ik het wel) en na die week was wel de zwangerschapstest positief bij de huisarts! Dus blij maar gelijk van de rosé wolk gegooid omdat er mij verteld werd dat het mis was (ik had vreselijke pijn in mijn buik die dag). Ik vond het zo bijzonder dat jij het ook een naam gaf: Vlokje, ik noemde het later mijn Kleintje; dit hield ik wel voor mezelf was bang voor gek verklaard te worden. Ook herkende ik je verdriet en gedachten. Wanneer in jouw boek het proces begon dat je hoorde dat Vlokje niet meer leefde wilde ik eigenlijk ook niet meer verder lezen, bang voor je reacties en acties om het te herkennen en weer emotioneel te worden. Ik heb toch je boek uitgelezen, het is fijn om te lezen dat elke vrouw die zoiets meemaakt met dezelfde gedachten en gevoelens heeft en niet het idee heb dat je je aanstelt ook al duurt het wat langer dan je zou willen en draait de wereld gewoon door. Het blijft toch een verhaal voor de buitenwereld, iedereen leeft mee maar niemand weet wat je daadwerkelijk voelt of je krijgt toch reacties waar je niet op zit te wachten. Ik heb diverse stukjes gelezen op internet van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt, maar jouw boek bracht mij van mijn stuk. Bedankt voor het schrijven van je boek, ik wens je alle goeds van je wereld toe…
____________________________________________________________________________________________________________________
11/12/08
Zoals ik al op Linkedin aan je schreef, je verhaal op TV sprak me zo aan dat ik direct je boek heb gekocht. Het verhaal was zo boeiend, dat ik tot 2x toe een avondafspraak heb afgezegd om lekker verder te kunnen lezen. En wat een mooi en eerlijk verhaal. Ondanks dat ik zelf niet in zo'n situatie zit of heb gezeten, was ik diep geraakt en zag ik je denken en je rondlopen door Amsterdam.
Zo ontzettend herkenbaar dat je de verwachting hebt als stel kinderen te krijgen en in een bepaalde rolverdeling te zorgen voor de opvoeding. Ik heb 1 grote angst nu op mijn 27 ste, en dat is om niet die partner tegen te komen en geen gezin te zullen hebben. Vooralsnog zou mijn wereld instorten als die verwachting niet zal uitkomen: ondanks de goede baan, ondanks het brede sociale leven, ondanks dat ik alles (bijna alles dus) goed voor elkaar heb.
Jouw boek maakte mijn angst "werkbaarder" en geeft me zicht op het feit dat het ook anders kan, en dat mijn angst voornamelijk gebaseerd is op de reactie en verwachting van anderen. Dank daarvoor. Dank voor je open en eerlijkheid en voor het openbreken van de taboe. Jenn
____________________________________________________________________________________________________________________
10/12/08
Bij toeval kwam ik jou boek zaterdag tegen in de winkel, gisteravond heb ik hem uitgelezen.Ik wist niet dat Niki een miskraam zou krijgen, maar ik had wel zo'n vermoeden.De titel sprak me aan omdat mijn vriend en ik bijna gaan proberen zwanger te raken. Maar het kan dus ook anders gaan dan je verwacht en dat heb je erg mooi verwoord. Prachtig.
____________________________________________________________________________________________________________________
09/12/08
Op de achterflap las ik de kern van je verhaal en dacht pardoes: ik had het ook kunnen schrijven....
Wat jaartjes ouder dan jij, eigen huis en praktijk en een lieve vriend in mijn omgeving en oeps.... zwanger. Oh jee, wat nu dan? Paniek alom maar de natuur zou mij het antwoord geven en 7 weker verder was ik "uit verwachting ".
Eerst was er de opluchting maar al heel snel schoof er een gevoel van verdriet overheen. Want stiekem had ik gehoopt op een positieve echo en zoals jij het noemde: lekker tuttelen met je kind; samen zijn,etc, liefde geven en ontvangen, onvoorwaardelijkheid .....
Op dit moment zit ik in het proces van ontzwangeren en dat doet zeer; wederom afscheid nemen....
De artsen noemen het dan een absolute abortus, wat een leeg woord; ik kan er niets mee.
Ik noem het voor mezelf: - gemist verlangen - Het verlangen naar een kind was groter/ dieper dan ik voor mogelijk had gehouden. Nu verder in de tijd, mijn eerste normale menstuatie heeft mij mijn lijf weer teruggeven maar ook daarmee de harde realiteit dat dit was en niet meer zal komen....!
Weet/voel ook dat ik "het" nog een plek moet geven; in welke vorm ? Dat weet ik nu nog niet.
Het ga je goed met de mooiste wensen voor 2009. Een warme en lieve groet - son -
___________________________________________________________________________________________________________________
09/12/08
Heb gistermiddag je boek gekocht en in 1 ruk uitgelezen. Wat een feest der herkenning, het single-zijn, het werk, de vriendjes en de keuzes die je continu het liefst alleen maakt. Heb gelachen en gehuild om je verhaal. Heb zelf in een dergelijke situatie gezeten, alleen was de man in kwestie wel verliefd op me en wilde hij wel het kind en met me trouwen. Ik echter niet met hem. Ik heb ruim 3 maanden erover gedaan om het weg te laten halen terwijl ik dolgraag altijd kinderen wilde maar niet van hem, vond net als jij dat er een stabiele basis nodig was. Heb desondanks geprobeert met die man tot afspraken te komen voor de toekomst, maar dat lukte niet. En aangezien mijn vlokje niet van plan was te vertrekken, wat ik stiekum hoopte opdat ik dan de keuze niet hoefde te maken, heb ik uiteindelijk in het welzijn van het kind toch de gang naar de abortuskliniek gemaakt. Ik, die zo graag kinderen wilde! Heb in die drie maanden ook een dagboekje bijgehouden waarin ik mijn twijfels opschreef en mijn gesprekken met Mees (mijn vlokje) en ook mijn afscheidsritueel.
Heb geen spijt van mijn besluit destijds, weet nu in elk geval dat mijn lichaam het deed, maar het stille verdriet blijft ondanks dat ik het kinder-hoofdstuk voor mezelf heb afgesloten.
___________________________________________________________________________________________________________________
08/12/08
Ik heb je boek gelezen, en wat heb je je proces mooi beschreven!
Ik herken jou er natuurlijk ook echt in, en het is helemaal leuk om - bijna - alle plekken te kennen waarin jou roman zich afspeelt. Zelf ben ik ook een keer kort zwanger geweest, en hoewel ieders
beleving natuurlijk anders is, zijn er wel herkenningspunten. Zo herinner ik me ook dat mijn misselijkheid opeens over was, geen goed teken inderdaad...
Mijn complimenten voor deze mijlpaal, dat heb je dan toch maar mooi gedaan! En het beeld op je website is echt prachtig, fantastisch om te ontdekken dat je daar zo'n groot talent voor hebt. Ik zie dat je heel wat reacties losmaakt op je website, en dat is niet voor niets!
Lieve Leonie, heel veel succes met al je volgende projecten, en dat het je allemaal maar veel mag brengen, Ingrid
___________________________________________________________________________________________________________________
08/12/08
Jouw boek heeft me ontzettend geraakt en ik heb het in twee dagen uit gelezen.Ten eerste wil ik je graag vertellen dat ik je een pracht mens vind en je mag heel trots zijn op jezelf! Zelf heb ik een soortgelijk verhaal als jou, er zijn enige overeenkomsten en ik kon jou ontzettend goed aanvoelen.
Het werd mij heel duidelijk gemaakt, je moet omgaan met de dingen die op je pad komen en ze accepteren. Ik ben dankbaar voor mijn 4 zieltjes en die zijn er gewoon, dat weet ik ... verder denk ik gewoon dat het zeker niet de bedoeling is om obsessies te hebben als zwanger willen worden of wat dan ook, ik voel me nu eindlijk weer vrij en kan er weer zijn voor andere mensen om heen etc.
Ook vind ik het nu prima 40 te worden over een half jaar, en opeens maken die eerste grijze haren me ook niks meer uit! Ik vond heel erg veel herkenning in jouw verhaal en hoe jij er mee om bent gegaan, je hebt het goed gedaan!!! Lieve Leonie, ga door met je goede werk!!
____________________________________________________________________________________________________________________
07/12/08
Ook heb ik door jouw aan mezelf toegegeven dat ik wel een kinderwens en heb en wellicht mijn droom over de ware of ware levensstijl wellicht moet bijstellen maar dat het voor een kind zeker niet te laat is.Het gekke is dat ik me door jou boek dus "in verwachting" voel van, zoals je zo mooi en treffend schreef op het einde, vertrouwen dat wat goed voor me is op mijn pad zal komenEn dat ook wel eens anders kan zijn dan dat ik me nu kan voorstellen. Anyway vind het geweldig dat het dit boek hebt geschreven en je positief in het leven staat zoals ik al zei : Inspirerend! :-)
____________________________________________________________________________________________________________________
06/12/08
Ik heb net je boek in een ruk uitgelezen. Het is in een woord FANTASTISCH. Het is geschreven met zoveel gevoel. Ik maak op dit moment erg roerige tijd mee in mijn leven. Dit is al een tijdje aan de gang. Het heeft niets te maken met zwangerschappen, maar toch bracht je boek me heel veel troost. Ik hoop dat je boek een bestseller wordt en wie weet wordt het ooit nog eens verfilmd. Ik hoop het van harte voor je. Warme groet Monique
____________________________________________________________________________________________________________________
06/12/08
Vanmiddag begonnen in "Uit verwachting" en het boek in 1 ruk uitgelezen. Wil je even laten weten dat ik heb genoten, gelachen en gehuild. Dank voor je inspiratie, mooie woorden en het delen van je verwachtingen! Het gaat je goed! Lieve groet Manon
____________________________________________________________________________________________________________________
01/12/08
In de boekhandel trakteer ik mijzelf op een boek. Ik moet verplicht rusten omdat mijn baby (uitgerekend op 16 december) te klein is. Al lezend herken ik er heel veel in en ook een deel verdriet waar ik misschien wel door alle drukte en het vooral niet willen delen met vrienden (omdat ik toch een sterke vrouw ben) aan voorbij gegaan ben. Prachtig zoals jij afscheid hebt genomen van Vlokje. Vooral herkenbaar ook is het om je toekomstverwachting steeds bij te stellen. Na 2 miskramen en niet meer piepjong had ik het gevoel dat ik vooral verder wilde gaan met leven maar hoe dat is heel moeilijk. Mooi zoals je je dromen durfde te volgen en bent gaan beeldhouwden en je baan een andere koers hebt gegeven. Voor mij heeft het leven alsnog een andere wending gekregen ( weer 180 graden draaien) dan gedacht, toch besef ik heel goed zeker door het lezen van jou boek dat het leven waard is geleefd te worden hoe het ook (gaat) verlopen. Veel succes met alles, Rianne
___________________________________________________________________________________________________________________
01/12/08
Allereerst mijn complimenten met je boek! Ook ik heb dit in bijna één ruk uitgelezen, twee om precies te zijn. Ik heb om je verdriet gehuild, met je meegeleefd en ik ben trots op je hoe je het allemaal hebt aangepakt! Het maakt me nieuwsgierig hoe het verder in je leven zal gaan...
Ik heb jouw boek cadeau gehad en zie dit als een teken er iets mee te gaan doen. Hoe ik het vorm ga geven is me nog niet duidelijk.Ik wil je bedanken dat je je lief en leed hebt willen delen. Je zal vrouwen met soortgelijk verdriet kunnen helpen en misschien wel helpen de juiste beslissingen in het leven te maken. Ik wens je alle liefde in je leven toe! Liefs N.
___________________________________________________________________________________________________________________
30/11/08
Wat een mooi boek heb je geschreven, ik hoorde van mijn moeder dat je op televisie was geweest over het boek. Het verhaal dat ik hoorde raakte me zo dat ik het boek meteen gekocht heb en in een adem heb uitgelezen. Wat ik zo mooi vind aan je boek is dat je zo'n krachtige en sterke vrouw bent met een eigen persoonlijkheid. Ondanks het verdriet en de gigantische verandering in je leven weet je toch jezelf bij elkaar te rapen en de positieve dingen eruit te halen. Dat vind ik mooi.
Je kunt wel in een negatieve spiraal gaan zitten, maar daar heb je alleen jezelf mee. Af en toe vind ik het nog wel moeilijk, maar ik probeer toch zoveel mogelijk vooruit te kijken en hetgeen wat er gebeurd is mee te dragen in mijn rugzakje, maar daar niet te lang bij stil te staan. Ik wil zoveel mogelijk uit mijn leven halen en daar positief in staan. En het lukt me aardig, ook al zeg ik het zelf.
Jouw boek heeft me veel steun gegeven en me nog meer doen beseffen dat een dergelijk ingrijpende gebeurtenis je ook op een positieve manier kan vormen. Dat vind ik mooi. Lieve groeten, Femke
___________________________________________________________________________________________________________________
28/11/08
Ik wil je bedanken voor het feit dat jij bijdraagt aan een maatschappij waarin hopelijk mensen gaan beseffen dat als je kinderen krijgt, dat je dan bent bevoorrecht. Kleine opmerkingen van een doodsaaie assistent, een huisarts, een collega, kan zo'n ongelooflijke impact hebben op je verdriet en verwerking. Het gaat niet zomaar aan je voorbij, het is niet zomaar even je baarmoeder schoonzuigen en vrolijk weer verder gaan. Het doet pijn, klaar. Samen met mijn partner ben ik er ongelooflijk sterker van geworden. Ik geniet van het leven zoals dit loopt. Familie en vrienden zijn onbeschrijfelijk waardevol voor ons. Kinderwens blijft, maar alles op z'n tijd. K.
___________________________________________________________________________________________________________________
24/11/08
Lieve Leonie, Wat een prachtig boek is het geworden! Heerlijk geschreven, heerlijk om te lezen. Lekker eigentijds, heel herkenbaar, ik heb erom gelachen en een traan om gelaten. Toen we elkaar spraken had ik 'slechts' 1 miskraam achter de rug. Inmiddels kan ik daaraan toevoegen: een 2e miskraam, een opgewekte bevalling/afgebroken zwangerschap als gevolg van een ernstige chromosoomafwijking (Trisomie 13) en enkele weken geleden een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (EUG) met een spoedoperatie en chemotherapie als gevolg. Ik blijf het bizar vinden hoe weinig er over deze onderwerpen gesproken wordt, terwijl er toch zoveel mensen zijn die dergelijke ervaringen in één of andere vorm meemaken. Vroeger dacht ik altijd 'ik kan zwanger worden of ik kan niet zwanger worden', maar de gedachte dat het - eenmaal zwanger - ook heel anders kon gaan, was nog nooit bij me opgekomen tot ook ik de ervaring had van 'ik zie geen hartje meer kloppen'. Toch was ik bij iedere zwangerschap weer verbijsterd over wat er nog meer allemaal 'anders' kon gaan. En vond ik het stuitend dat ik als leek de gynaecoloog ervan moest overtuigen dat ik echt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. Was ik even 'blij' dat ik me met alle eerdere ervaring niet meer met een kluitje in het riet liet sturen! Als je er niet op tijd bij bent kun je er nota bene aan doodgaan, wat ik overigens zelf tot voor kort ook niet wist...
Ik hoop van harte dat iedereen met dergelijke ervaringen de moed kan opbrengen om erover te praten of er op andere wijze uiting aan te geven. Mij heeft het in ieder geval geholpen dat ik mijn ervaringen gedeeld heb en het heeft mij geholpen dat mensen mij op tijd dingen hebben verteld waardoor mij wellicht erger leed bespaard is gebleven. Het gevoel dat je niet de enige bent die dit meemaakt (dank ook aan iedereen die zijn/haar ervaring in dit gastenboek heeft gedeeld!) en de vele lieve steunbetuigingen en medeleven van vrienden en familie zijn voor mij enorm waardevol geweest (en nog steeds natuurlijk). Want ook al word het voor mij steeds moeilijker om te geloven dat het wellicht ooit ook een keer 'gewoon goed' kan gaan, toch heb ik het gevoel dat ik - ongeacht hoe het nu verder gaat - van alle ellende een rijker mens geworden ben. Sommige vriendschappen zijn nog veel hechter geworden (andere vriendschappen trouwens op meer afstand gekomen, maar ook dat is OK), de rijkdom van familie die altijd maar weer voor je klaarstaat, een lieve man die me zo onderhand waarschijnlijk al honderd keer naar het ziekenhuis toe heeft gereden en die voor me zorgde als ik weer eens gevloerd in bed lag en.... misschien heb ik nu wel 4 lieve kleine beschermengeltjes om me heen die me de kracht geven om met gepast optimisme verder te gaan met mijn leven?!? Hoe dan ook: het is en blijft mijn leven, dus ik kan het maar beter omarmen...
Genoeg over mezelf. Leonie, ontzettend bedankt voor je geweldige boek! Ik zie erg uit naar de verfilming en/of naar volgende boeken over vergelijkbare onderwerpen! En iedereen met miskraam- of vergelijkbare ervaring: heel veel sterkte toegewenst. Ik denk wel eens: misschien hebben mannen hun 'old boys network', maar wij vrouwen hebben ook een (helaas nog wat te onzichtbaar) netwerk van verbondenheid door gedeelde ervaringen op dit vlak! Heel veel liefs, Francine. ____________________________________________________________________________________________________________________
24/11/08
Vanmiddag zag ik in de boekhandel je boek liggen! Je hebt het gedaan, je hebt het gewoon gedaan, wat super supergoed, zeg. Ik weet nog dat je me een tijd geleden belde en vertelde van je plan, en hoe overtuigd je was dat het zou gaan lukken, ik bewonderde je toen al om het geloof in jezelf, en dacht: het is wel heel knap als dit je gaat lukken. En vandaag lag het gewoon in de winkel, met een sticker erop: gouden tip. Wat knap, wat goed. Ik heb het natuurlijk gekocht en heb zin om het te gaan lezen.Maar het geeft me nu al het gevoel dat ik toen ook had, toen je belde, maar waar ik zelf niet zo goed in ben, dat je moet blijven dromen en vooral moet blijven dromen dat je dromen uitkomen. Van harte gefeliciteerd, en blijf lekker nog een beetje op deze roze wolk zweven! Janet
____________________________________________________________________________________________________________________
23/11/08
Ik heb je boek net uit en ben gewoon blij dat ik zo geraakt ben. Ik had niet verwacht (!) dat het me zo zou raken, aangezien ik nooit zoiets mee gemaakt heb. Het gaat ook veel verder over alle verwachtingen in het leven en het loslaten daarvan en precies zoals je schrijft, te accepteren dat het leven andere dingen geeft, zo herkenbaar en liefdevol. Barbara
____________________________________________________________________________________________________________________
23/11/08
Het lijkt wel of ik mijn eigen verhaal aan het lezen was: je beschreef zo duidelijk hoe het er bij CSG aan toe ging/gaat. De beschrijving van de psycholoog komt mij ook erg bekend voor evenals de krakkemikkige stoelen en de hele oude 'versleten' tijdschriften.
Ik wil je bedanken voor dit prachtige verhaal waarin ik mij niet alleen herken, maar wat mij ook troost heeft geboden voor nagenoeg dezelfde situatie waarin ik een jaar eerder dan jij verkeerde. Eén groot déja-vu als het gaat om de keuze die alleen jij kon maken. Het enige verschil is dat ik op dat moment in een relatie zat die niet werkte. Mijn hart heb ik toen genegeerd omwille van de ratio (relatie werkt niet, dus...) omdat ook ik van mening was dat een kind moet opgroeien met een vader en een moeder. Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om het kind niet te houden met heel veel pijn en verdriet bleek en blijkt nog steeds bij het lezen van je boek. Mijn hemel, wat heb ik moeten huilen. Hoewel ik dit 'verlies' met hulp een plekje heb gegeven, grijpt het me blijkbaar nog steeds aan. Nogmaals dank voor je ontroerende verhaal waar ik op heb mee mogen liften. All the best in Love & Life! MJ
____________________________________________________________________________________________________________________
23/11/08
Ik wilde je boek meenemen in het vliegtuig naar Buenos Aires, maar ik heb het gewoon in 1 weekend uit gelezen J Top hoor! Heftig verhaal, heel open, goede lekkere schrijfstijl en zonder al te hysterisch te worden toch heel gevoelig en openhartig. Knap hoor. Ik herken de levensstijl wel: vrijgezel, af en toe een scharrel, vaak een getrouwde vent of een of andere loser , lekker veel reizen en altijd maar doen alsof je het altijd wel alleen af kan. Beetje stoer, met mij is nooit wat aan de hand. Of het moet zijn dat mijn BMW naar de garage moet, lastig! En een kinderwens.. ach.. met een paar grapjes ben je zo weer op een ander thema en hoef je daar ook niet meer over na te denken. Tja… het zou toch niet passen in mijn leven. Was 3 weken geleden in Kopenhagen, vorig weekend in Milaan en vrijdag naar Buenos Aires voor een bruiloft. Zo'n kind zou alleen maar lastig zijn. Toch? Heel herkenbaar. En op een dag word je wakker en dan…. besluit ik maar gewoon een leuke tante te worden. Wel toevallig dat jij als Jo als ik kinderloos zijn gebleven. Hoewel.. noem jij dat nu zo, of voelt dat toch anders?
Ik was toch blij dat er nog een onvervalst 'kattuks woord in voor kwam: kwikje.! Dat is typisch zo'n woord wat mijn moeder gebruikt en waarop mijn nichtje Sophie van 8 uit Amsterdam zegt: nee hoor oma, dat heet een staartje. Jacq.
____________________________________________________________________________________________________________________
23/11/08
Ik had van jouw boek gelezen in het week krantje van ons dorp. Ik was erg onder de indruk en wilde graag jouw boek hebben. Ik heb zelf 2 maanden geleden een miskraam gehad en weet zelf niet zo goed hoe ik met mijn emoties om moet gaan.
Je had vanmiddag een signeersessie in Katwijk en ben met een vriendin samen naar jouw toegekomen. Ik was nummer 2 van de signeersessie en toen ik van jouw het boek kreeg, kon ik mijn tranen niet in bedwang houden. Ik vond het zo bijzonder en heel lief gebaar ……… Straks ga ik je boek lezen en ik ben nu al onder de indruk van de vele mooie verhalen die op jouw website staan.
Er zijn heel veel vrouwen die dit ook hebben meegemaakt, en jij heb het verteld. Dank je wel Denice
___________________________________________________________________________________________________________________
Lees meer persoonlijke reacties >>>
